خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک غربت‌کیمیای مردم نیک اختر استقطره درگرد یتیمی خشک چون شدگوهراست
۲
موج شهرت درکمین خامشی پر می‌زندمصرع برجسته آهنگی زتار مسطراست
۳
زشتی اعمال دارد برق نفرین در بغلشاهد حسن عمل را جوش تحسین زیور است
۴
منصب‌گوهرفروشی نیست مخصوص صدفهر نوایی‌کز لب خاموش جوشدگوهر است
صفحهٔ ۱ از ۴