خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شعلهٔ بی‌بال وپر سجده گر اخگر استسعی چو پستی گرفت، آبله ی پا، سر است
۲
باعث لاف غرور نیست جز اسباب جاهدعوی پروازها در خور بال و پر است
۳
عرض هنر می‌دهد دل ز خم و پیچ آهآینهٔ داغ اگر دود کشد جوهر است
۴
خواری دیوان دهر عزت ما بیش‌کردفرد چو باطل شود سر ورق دفتراست
صفحهٔ ۱ از ۳