خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وحشت مدعا جنون ثمر استناله بال‌فشانده ی اثر است
۲
سوختن نشئهٔ طراوت ماستشمع از داغ خویش گل به سر است
۳
شب عشرت غنیمت غفلتمژه گر باز می‌کنی سحر است
۴
سنگ در دامن امید مبندفرصت آیینه‌داری شرر است
صفحهٔ ۱ از ۳