خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواب در چشم و نفس بر دل محزون بار استازکه دورم‌که به خود ساختنم دشوار است
۲
عرق شرم تو، ازچشم جهان، شست نگاهگرتو خجلت نکشی، آینه‌ها بسیار است
۳
گوشهٔ چشم تو محرومی‌کس نپسنددگر تغافل مژه خواباند نگه بیدار است
۴
نرود حق وفای ادب ازگردن ماموج را بستن‌گوهرگره زنار است
صفحهٔ ۱ از ۳