خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که آتش‌ِ کیفیت هوا تیز استچمن ز رنگ گل و لاله مستی‌انگیز است
۲
به گلشنی که نگاهت فشاند دامن نازچو لاله دیدهٔ نرگس ز سرمه لبریز است
۳
غبار هستی من عمرهاست رفته به بادهنوز توسنِ ناز تو گرمِ مهمیز است
۴
نسیم زلف تو صبحی گذشت ازین گلشنهنوز سلسلهٔ موج‌ِ گل جنون‌خیز است
صفحهٔ ۱ از ۳