خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به راه عشق طلب رهنما بس استجایی که نیست قبله‌نما نقش پا بس است
۲
جنس نگه ز هر که بود جلوه سود ماسرمایه بهرآینه‌کسب صفا بس است
۳
ننشست اگر به پهلوی، ما تیر او، ز نازنقشی به حسرتش، ز نی بوربا بس است
۴
سرگشته‌ای که دامن همت کشد ز دهربر دوش عمر چون فلکش یک ردا بس است
صفحهٔ ۱ از ۳