خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌دماغی مژدهٔ پیغام‌محبوبم بس استقاصد آواز دریدنهای مکتوبم بس است
۲
ربط این محفل ندارد آنقدر برهم زدنگر قیامت نیست آه عالم آشوبم بس است
۳
تا به‌کی‌گیرم عیار صحبت اهل نفاقاتفاق دوستان چون سبحه دلکوبم بس است
۴
سخت دشوار است منظور خلایق زیستنبا همه زشتی اگر در پیش‌خود خوبم بس است
صفحهٔ ۱ از ۳