خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
احتیاجی با مزاج سبزه وگل شامل استهرچه می‌روید ازین صحرا زبان سایل است
۲
اعتبارات غنا و فقر ما پیداست چیستخاک از آشفتن غبارست و به جمعیت‌گل است
۳
وحشت بحر از شکست موج ظاهر می‌شودرنگ روی عشقبازان‌گرد پرواز دل است
۴
بی‌گداز خویش باید دست شست از اعتبارهرکه درخود می‌زند آتش چراغ محفل است
صفحهٔ ۱ از ۳