خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سایه بس‌که‌کلفت غفلت سرشت ماستبخت سیاه نامهٔ اعمال زشت ماست
۲
گرد‌ون به فکر آفت ماکم فتاده استمانند خم، همیشه، سرما و خشت ماست
۳
چون غنچه درکمین بهاری نشسته‌ایمچاکی اگر دمد زگریبان بهشت ماست
۴
در سینه دل به ضبط نفس آب‌کرده‌ایمناقوس از ستم‌زده‌های کنشت ماست
صفحهٔ ۱ از ۳