خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این انجمن چو شمع مپندار جای ماستهر اشک در چکیدنش آواز پای ماست
۲
جان می‌دهیم و عشرت موهوم می‌خریمچون‌گل همان تبسم ما خونبهای ماست
۳
روشن نکرده‌ایم چو شبنم درین بساطغیر از عرق‌که آینهٔ مدعای ماست
۴
طرح چه آبرو فکند قطره ازگهرما رفته‌ایم و آبلهٔ پا به جای ماست
صفحهٔ ۱ از ۳