خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بزم‌گردون صبح‌خیز ازگرد بیتاب من استنور این آیینهٔ مینا ز سیماب من است
۲
یک‌جهان ضبط نفس دارد به خود پیچیدنمرشتهٔ‌موهوم هستی تشنهٔ‌ناب‌من است
۳
تا تغافل دارم از وضع جهان آسوده‌امچشم‌پوشیدن بساط‌آرایی خواب‌من است
۴
درخور وارستگی مسندطراز عزتمبال پروازم چو قمری فرش سنجاب من است
صفحهٔ ۱ از ۳