خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم ز نفس ناله‌که جلاد من این استدر وحشتم از عمرکه صیاد من این است
۲
برداشته چون بو روان دانهٔ اشکیآوارهٔ دشت تپشم، زاد من این است
۳
مدهوش تغالکدهٔ ابروی یارمجامی‌که مرا می‌برد از یاد من این است
۴
چون صبح به‌گرد رم فرصت نفسم سوختآن سرمه‌که شد رهزن فریاد من این است
صفحهٔ ۱ از ۴