خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را ز نگه دام هوس بر سر راه استدر مزرع غم ریشهٔ این دانه نگاه است
۲
بی‌درد نجوشد نفس از سینهٔ عاشقموجی که از این بحر دمد شعلهٔ آه است
۳
این دشت زیارتکده منظره کیستتا ذره همان دیدهٔ امید به راه است
۴
غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافتاین بزم مگر حلقهٔ آن زلف سیاه است
صفحهٔ ۱ از ۴