خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته استچو صبح آینهٔ ما نفس‌گداخته است
۲
سلامت آرزوی وادی رحیل مباشکه عالمی به فسون جرس گداخته است
۳
به خلق سبقت اسباب پختگی مفروشکه بیشتر ثمر پیشرس گداخته است
۴
ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیستدماغ شعله به این خوش که خس گداخته است
صفحهٔ ۱ از ۳