خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جنس موهومم دکان آبرویی چیده استهیچ هم در عالم امید می‌ارزیده است
۲
در جناب حضرت شاه سلیمان بارگاهناتوان موری خیال عرضی اندیشیده است
۳
زین سطوری چندکزتسلیم دارد افتخارمعنی رازم جبینها بر زمین مالیده است
۴
تا به رنگش وارسی ازنقش ما غافل مباشبحر در جیب حباب اینجا نفس دزدیده است
صفحهٔ ۱ از ۴