خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی را بی‌زبانیهای من پوشیده استشمع خاموش انجمنها در نفس دزدیده است
۲
بسکه از شرم تماشایت به خود پیچیده استعکس در آیینه ینهان چون نگه در دیده است
۳
از سپند من زبان شکوه نتوان یافتناینقدر هم سوختن بر عجز من نالیده است
۴
حلقهٔ زنجیر تصویرم مپرس از شیونمناله‌ای دارم که جز گوشم کسی نشنیده است
صفحهٔ ۱ از ۳