خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سپند آرام جسم دردناکم ناله استبرق جولانی‌که خواهد سوخت پاکم ناله است
۲
صد گریبان نسخهٔ رسوایی‌ام اما هنوزیک الف ازانتخاب مشق چاکم ناله است
۳
از علمداران یأسم، کار اقبالم بلندکز سمک تا عالم اوج سماکم ناله است
۴
کس نمی‌فهمد زبان خاکساریهای منورنه هرگردی‌که می‌خیزد ز خاکم ناله است
صفحهٔ ۱ از ۲