خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همت چه برفرازد از شرم فقر ما دستعریان تنی لباسیم کو آستین کجا دست
۲
بی‌انفعالی از ما ناموس آبرو بردتا جبهه بی‌عرق شد شستیم از حیادست
۳
هرجا لب سؤالی شد بر در طمع بازدیگر به هم نیاید چون‌کاسهٔ‌گد دست
۴
قدر غنا چه داند ذلت‌پرست حاجتبرپشت خود سوار است از وضع التجادست
صفحهٔ ۱ از ۴