خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز اوهام غبارآلودست‌زنگ آیینهٔ آتش، دودست
۲
عمرها شدکه چو موج‌گهرمبال پرواز قفس فرسودست
۳
طرف عجز غرور ست ابنجاسجده‌ها آینهٔ مسجودست
۴
معنی شهرت عنقا دریابشور معدومی ما موجودست
صفحهٔ ۱ از ۳