خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اجابتی ندمید از دعای‌کس به دو دستمگر سبو شکندگردن عسس به دو دست
۲
ز عجز ساخته‌ام با هوای عالم پوچمن‌و دلی‌که چو دندان‌گرفته خس به‌دو دست
۳
ز رمز حیرت آیینه، حسن غافل نیستستاده‌ام ز دل ساده ملتمس به دو دست
۴
دو برگ گل ز سراپای من جنون داردکشیده‌ام سوی‌خود دامنت ز بس به دو دست
صفحهٔ ۱ از ۳