خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صورت راحت نفور از مردمان عالمستجلوه ننماید بهشت آنجا که جنس آدمست
۲
در نظر آهنگ حسرت در نفس شور ظلبساز بزم زندگانی را همین زیر و بمست
۳
هر دو عالم در غبار وهم توفان می‌کنداز گهر تا موج ، هرجا واشکافی بی‌نمست
۴
سایهٔ خود درس وحشت داده مجنون تو راچشم اهو را سواد خویش سرمشق رمست
صفحهٔ ۱ از ۳