خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از میانش مو به موی ناتوانان جستجوستاز دهانش تا دهان ذره محوگفتگوست
۲
در دلش میل جفا نقش است بر لوح نگیندرلبش حرف وفا بیرون طبع غنچه‌بوست
۳
خلق‌گردان یک سرتسلیم،کو فقر و چه جاهموچوبالد پشم باشد پشم چون بالید موست
۴
خواه دا‌غ حیرت خود، خواه محو رنگ غیردیدهٔ ما هرچه هست آیینهٔ دیدار اوست
صفحهٔ ۱ از ۴