خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسکه مستان را به قدر میکشیها آبروستمی‌زند پهلو به‌گردون هرکه بر دوشش سبوست
۲
هر دلی‌کز غم نگردد آب پیکانست و بسهرسری‌کز شور سودا نشئه نپذیردکدوست
۳
از شکست دل به جای نازکی خوابیده‌ایمبر سر آواز چینی سایهٔ دیوار موست
۴
برنمی‌آید به جز هیچ از معمای حبابلفظ‌ماگر واشکافی‌معنی‌حرف مگوست
صفحهٔ ۱ از ۴