خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اوج جاه، آثارش از اجزای مهمل ریخته‌ستخار و خس‌ازبس فراهم‌گشته این‌تل ریخته‌ست
۲
صورت کار جهان بی‌بقا فهمیدنی‌سترنگ بنیادی‌که می‌ریزند اول ریخته‌ست
۳
چشم‌کو تا از سواد فقر آگاهش‌کنندشب ز انجم تا چراغ بزم مکحل ریخته‌ست
۴
سستی فطرت ز آهنگ سعادت بازداشترشته‌های تابدار اکثر به مغزل ریخته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳