خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در قدم آبله پایان‌که شکسته‌ستاین‌شیشه به‌هرکوه‌و بیابان‌که شکسته‌ست
۲
جز صبر به آفات قضا چاره نشایددر ناخن تدبیر نیستان‌که شکسته‌ست
۳
با سختی ایام درشتی مفروشیدای‌بیخبران سنگ به دندان‌که شکسته‌ست
۴
گر ناز ندارد سر سوتش غبارمدامان تو، ای سرو خرامان‌که شکسته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳