خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بندگی با معرفت، خاصِ حضورِ آدمی‌ستورنه اینجا سجده‌ها چون سایه یکسر مبهمی‌ست
۲
با سجودت از ازل پیشانی‌ام را توأمی‌ستدوری اندیشیدنم زان آستان، نامحرمی‌ست
۳
آه از آن دریا جدا گردیدم و نگداختمچون گهر، غلتیدنِ اشکم ز دردِ بی‌نمی‌ست
۴
فرصتم تاکی ز بی‌آبی کشد رنجِ نفسسازِ قلیانی که دارد؟ مجلسِ پیری، دمی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳