خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز خموشی هرکه دل بر ناله و فریاد داشتشمع خود را همچو نی در رهگذار باد داشت
۲
ای خوش آن عهدی‌که در محراب چشم انتظاراشک ما هم‌گردشی چون سبحهٔ زهاد داشت
۳
صید ما را حلقهٔ دام بلا شد عافیتگوشهٔ چشمی‌که با دل الفت صیاد داشت
۴
خواب اگروحشت گرفت از دیدهٔ من دور نیستخانهٔ چشمم چوگوهر آب در بنیاد داشت
صفحهٔ ۱ از ۳