خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب‌که شور بلبل ما ریشه درگلزار داشتبوی گل در غنچه رنگ ناله در منقار داشت
۲
نغمه جولا‌ن صید نیرنگ که زین صحرا گذشتترکش تیر بتان فریاد موسیقار داشت
۳
رخصت یک جنبش مژگان نداد آگاهی‌امحیرت اینحا خواب یا از دیدهای بیدار داشت
۴
عقدهٔ محرومیِ کس فکر جمعیت مبادتا پریشان بود دل، بویی ز زلف یار داشت
صفحهٔ ۱ از ۳