خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب‌که طاووس مرا شوق تو بال‌افشان داشتیک جهان چشم به هم برزدن مژگان داشت
۲
هرچه جوشید ز موج و کف این قلزم وهمنفسی بود که در پرده دل توفان داشت
۳
رمز بی‌رنگی ما فاش شد از شوخی رنگشیشه آورد برون آنچه پری پنهان داشت
۴
تا ز هستی اثری هست محبت رسواستحرمت ناله به زنجیر نفس نتوان داشت
صفحهٔ ۱ از ۳