خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به روی عالم‌آرا گر نقاب زلف درپیچدبیاض صفحهٔ کافور را در مشک تر پیچد
۲
گهی چون طفل اشک‌من درآغوش نگه غلتدگهی چون سبزهٔ مژگان به دامان نظر پیچد
۳
اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما راچو زلف‌خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد
۴
به گاه خنده شکّر ریزد از چاک دل گوهربه وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد
صفحهٔ ۱ از ۲