خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه با سازهوس جوشد نه برکسب هنرپیچدطبیعت چون رسا افتد به معنی بیشتر پیچد
۲
به این آشفتگی ما را کجا راحت چه جمعیتهوای طره‌ات جای نفس بر دل مگر پیچد
۳
گمان حلقهٔ دام است آن صید نزاکت راگر از چشم منش تار نگاهی بر کمر پیچد
۴
ز اسباب هوس بر هر چه پیچی فال کلفت زنگره پیدا کند در هر کجا نی بر شکر پیچد
صفحهٔ ۱ از ۳