خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسرتی در دل از آن لاله قبا می‌پیچدکه چودستار چمن بر سر ما می‌پیچد
۲
نبض هستی چقدرگرم تپش پیمایی‌ستموی آتش زده بر خویش چها می‌پیچد
۳
تا نفس هست حباب من و جولان هوسنیست آرام سری را که هوا می‌پیچد
۴
چه زمین و چه فلک گوشهٔ زندان دل استششجهت کلفت این تنگ فضا می‌پیچد
صفحهٔ ۱ از ۳