خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همین دنیاست کانجامش قیامت پرده‌در گردددمد پشت ورق از صفحه هنگامی‌که برگردد
۲
مژه بربند و فارغ شو ز مکروهات این محفلتغافل عالمی دارد که عیب آنجا هنر گردد
۳
ز اقبال ادب‌کن بی‌خلل بنیاد عزت رابه دریا قطره چون خشکی به خود بندد،گهرگردد
۴
مهیای خجالت باش اگر عزم سخن داریقلم هرگاه گردد مایل تحریر، ترگردد
صفحهٔ ۱ از ۴