خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حرف و صوت مگو کار دل تباه نگرددکجاست آینه‌ای کز نفس سیاه نگردد
۲
ز ما و من به ندامت مده عنان فضولیتأملی که نفس رفته رفته آه نگردد
۳
گر انفعال خطا نگذرد ز جادهٔ عبرتبسر درآمده را پا کفیل راه نگردد
۴
بقا کجاست که نازد کسی به هستی باطلبه دعوی‌ای که تو داری نفس گواه نگردد
صفحهٔ ۱ از ۳