خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کردکه هزار آینه‌ام بر سر مژگان گل کرد
۲
عالمی را ز دل خسته به شور آوردمناله‌ای داشتم آخر به نیستان گل کرد
۳
نیست جز برگ گل آیینهٔ کیفیت رنگخون من خواهد از آن‌گوشهٔ دامان‌گل کرد
۴
گر چنین می‌کندم طرز نگاه تو هلاکسبزه خواهد ز مزارم همه مژگان‌گل‌کرد
صفحهٔ ۱ از ۳