خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیکرم چون تیشه تا از جان کنی یاد آوردسر زند بر سنگی و پیغام فرهاد آورد
۲
لب به‌خاموشی فشردم ناله‌جوشید ازنفسقید خودداری جنون بر طبع آزاد آورد
۳
در شهادتگاه بیباکی کم از بسمل نی‌امبشکنم رنگی‌که خونم را به فریاد آورد
۴
هوش تا گیرد عیار رنگی از صهبای منشیشه‌ها می‌باید از ملک پریزاد آورد
صفحهٔ ۱ از ۳