خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گرمی نگه از شعله تاب می‌ریزدبه نرمی سخن از گوهر آب می‌ریزد
۲
طراوت عرق شرم را تماشا کنچو برگ گل ز نقابش گلاب می‌ریزد
۳
صبا به دامن آن زلف تا زند دستیغبار شب ز دل آفتاب می‌ریزد
۴
صفای خاطر ما آبیار جلوهٔ اوستکتان شسته همان ماهتاب می ر‌یزد
صفحهٔ ۱ از ۳