خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگر تظلم ما عاجزان‌کجا برسدبس است نالهٔ ماگر به‌گوش ما برسد
۲
به خاک منتظرانت بهارکاشته‌اندبیا ز چشم دهیم آب تا حنا برسد
۳
کسی به می نکند چارهٔ خمار وفاپیامی از تو رسد قا دماغ ما برسد
۴
سبکروان ز غم زاه و منزل آزادندصدا ز خویش‌گذشته‌ست هر کجا برسد
صفحهٔ ۱ از ۳