خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سَحَرِ طلو‌عِ گلِ دعا که مرادِ اهلِ هِمَم رسددلِ سردِ مردهٔ حرص را همه دودِ آه و اَلَم رسد
۲
هوس حلاوه حرص و کد سحر و گل دگر آوردکه دم وداع حواس کس کمر و کلاه و علم رسد
۳
دل طامع و گلهٔ عطا، دم گرم و سرد سوال‌هاکه دهد مراد گدا مگر مدد دوام کرم رسد
۴
سر حرص و مصدر دردسر مسرا گل گهر دگرکه هلاک حاصل مال را همه دم ملال درم رسد
صفحهٔ ۱ از ۳