خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه به درد عجز هم کوشش ما نمی‌رسدآبله‌گریه می‌کند اشک به پا نمی‌رسد
۲
نغمهٔ‌ساز ما و من تفرقهٔ دل است و بستا دو دلش نمی‌کنی لب به صدا نمی‌رسد
۳
چند به فرصت نفس غره ی ناز زیستندر چمنی که جای ماست بوی هوا نمی‌رسد
۴
تنگی این‌نه آسیا در پی دورباش ماستما دو سه دانه‌ایم لیک نوبت جا نمی‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۴