خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشئهٔ‌گوشهٔ دل از دیر و حرم نمی‌رسدسر به هزار سنگ زن درد بهم نمی‌رسد
۲
آنچه ز سجده‌گل‌کند نیست به ساز سرکشیمن همه جا رسیده‌ام نی به قلم نمی‌رسد
۳
نیست‌کسی ز خوان عدل بیش‌ربای قسمتشمحرم ظرف خود نه‌ای بهر تو کم نمی‌رسد
۴
راحت کس نمی‌شود زحمت دوش آگهیخوابی اگر به پا رسد بر مژه خم نمی‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۳