خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب که از شور شکست دل اثر پرزور شدهمچو چینی تار مویی کاسهٔ طنبور شد
۲
برق آفت‌گر چنین دارد کمین اعتبارخرمن ما عاقبت خواهد نگاه مور شد
۳
عیش صد دانا ز یک نادان منغص می‌شودربط مصرع بر هم است آنجا که حرفی کور شد
۴
نفس را ترک هوا روح مقدس می‌کندشعله‌ای کز دود فارغ گشت عین نور شد
صفحهٔ ۱ از ۳