خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از غبارم هرچه بالا می‌کشدسرمه درچشم ثریا می‌کشد
۲
بسکه مد وحشت شوقم رساستفکر امروزم به فردا می‌کشد
۳
تا خرد باقی‌ست صحرای جنوندامن از آلایش ما می‌کشد
۴
خوابناکان می‌رمند از آگهیسایه ازخورشید خود را می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۴