خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه حرفی از لبت وامی‌کشداز رگ یاقوت صهبا می‌کشد
۲
بسکه مخمور خیالت رفته‌ایمآمدن خمیازهٔ ما می‌کشد
۳
نازش ما بیکسان بر نیستی‌ستخار و خس از شعله بالا می‌کشد
۴
شوق تا بر لب رساند ناله‌ایگرد دل دامان صحرا می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳