خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عریانی آنقدر به برم تنگ می‌کشدکز پیکرم به جان عرق رنگ می‌کشد
۲
آسان مدان به کارگه هستی آمدناینجا شرر نفس ز دل سنگ می‌کشد
۳
فکر میان یار ز بس پیکرم گداختنقاش مو ز لاغری‌ام ننگ می‌کشد
۴
سامان زندگی نفسی چند بیش نیستعمر خضر خماری ازین بنگ می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳