خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مد بقا کجا به مه و سال می‌کشدنقاش رنگ هرچه کشد بال می‌کشد
۲
واماندگی به قافلهٔ اعتبار نیستپیش است هرچه شمع ز دنبال می‌کشد
۳
نگسستنی‌ست رشتهٔ آمال زیر چرخچندین‌کلاوه مغزل این زال می‌کشد
۴
سنگ همه به خفت فرسودگی کم استقنطار رفتهرفته به مثقال می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳