خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز دامان دل آهنگ چه گلشن می‌کشدناله‌ای تا می‌کشم طاووس‌گردن می‌کشد
۲
بسکه استحقاق‌گرد بی‌پر و بالم رساستهرکه دامان تو می‌گیرد سوی من می‌کشد
۳
بیش ازین نتوان چراغ رنگ ناز افروختنخامهٔ تصویر بادام تو روغن می‌کشد
۴
ناله اندوه گرانی برنمی‌دارد ز دلسنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳