خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرممن از آن خارکشانم که شود خار حریرم
۲
به کی مانم به کی مانم که سطرلاب جهانمهمه اشکال فلک را به یکایک بپذیرم
۳
ز پس کوه معانی علم عشق برآمدچو علمدار برآمد برهاند ز زحیرم
۴
ز سحر گر بگریزم تو یقین دان که خفاشمز ضرر گر بگریزم تو یقین دان که ضریرم
صفحهٔ ۱ از ۴