خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آهی به هوا چتر زد و چرخ برین شدداغی به غبار الم آسود و زمین شد
۲
بشکست طلسم دل و زد کوس محبتپاشید غبار نفس و آه حزین شد
۳
نظاره به صورت زد و نیرنگ گمان ریختاندیشه به معنی نظری کرد و یقین شد
۴
آن آینه کز عرض صفا نیز حیا داشتتا چشم‌گشودیم پریخانهٔ چین شد
صفحهٔ ۱ از ۳