خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رضاعت از برم چندانکه گردم پیر می‌جوشدچو آتش می‌شوم خا کستر اما شیر می‌جوشد
۲
ندارد مزرع دیوانگان بی‌ناله سیرابیهمین یک ریشه از صد دانهٔ زنجیر می‌جوشد
۳
دلم مشکن مبادا نقش بندد شکل بیدادتزموی چینی اینجا خامهٔ تصویر می‌جوشد
۴
چه دارد انفعال طبع ظالم جز سیه روییعرق از سنگ اگربی‌پرده‌گردد قیر می‌جوشد
صفحهٔ ۱ از ۳